Voor Nadine Capellmann, Helen Langehanenberg en Isabell Werth was het eigenlijk helemaal geen vraag. ‘Natuurlijk rijden we’, zeiden ze tegen elkaar toen het na die vreselijke avond weer ochtend was geworden. Hun bondscoach was donderdagavond niet verschenen voor de gezamenlijke eetafspraak. Holger Schmezer had vanaf zijn hotelkamer gebeld met de mededeling dat hij moe was en nog even wilde uitrusten. Maar toen hij om half negen nog niet bij de hotelreceptie was, vroeg assistent-bondscoach Jonny Hilberath aan het hotelpersoneel of ze even een kijkje op zijn kamer wilden nemen. Daar lag Holger Schmezer. Op de grond, overleden.
Veel geslapen hebben ze niet, de Duitse dressuuramazones. Isabell Werth reed op donderdagavond zelfs naar huis. Ze moest er niet aan denken om te overnachten op een paar meter afstand van de kamer waar Holger Schmezer enkele uren tevoren was overleden.
Na een dramatische nacht waren de Duitse amazones zowel lichamelijk als geestelijk uitgeput. De gebruikelijke voorbereiding op het leveren van een topprestatie, de persoonlijke rituelen, het focussen, de concentratie: het was allemaal weg. Maar het is nooit in de Duitse amazones opgekomen om níet te rijden. Met witte gezichten en een zwarte band om hun arm reden ze de Grand Prix.
De organisatie van Indoor Brabant schikte zich volledig naar de wensen van de Duitsers. “Ze willen eerst rijden en daarna gaan we aandacht schenken aan het overlijden van Holger Schmezer”, aldus voorzitter Gerrit Jan Swinkels op vrijdagmorgen.
Vooral aan de proef van Isabell Werth was goed te zien dat ze allesbehalve voorbereid was op het rijden van de wereldbekerfinale. Verkrampt deed ze haar best, maar El Santo bouwde steeds meer spanning op tot hij in de galop op slot sloeg en fout op fout stapelde. Het wegwerpgebaar na het afgroeten sprak boekdelen.
Toen iedereen gereden had en alles klaarstond voor de prijsuitreiking van de Grand Prix, stroomden overal vandaan ruiters, juryleden, officials en teamgenoten naar de korte zijde van de piste. Daar sprak Bert de Ruiter een kort woord over de aimabele man en de vakkundige bondscoach die Holger Schmezer is geweest. Vervolgens kon je een minuut lang een speld horen vallen.
Het was imponerend zoals de Duitse amazones de volgende dag in staat waren om alles van zich af te schudden. Isabell Werth had het mes dit keer weer op de goede manier tussen haar tanden en de rit van Langehanenberg had zelfs de wereldbeker op kunnen leveren. Mooier kon de Duitse dressuursport zijn bondscoach niet eren.
Dirk Willem Rosie, hoofdredacteur (d.rosie@eisma.nl)
Deze column verscheen dinsdag 24 april 2012 in De Paardenkrant.
Bedankt voor deze commentaar, meneer Rosie!