Vanochtend zaten we om 7.15 uur met z’n allen aan het ontbijt en een half uur later namen we de bus naar het terrein. We hadden afgesproken dat wie dat wilde zijn paard om half negen nog even kon rijden. Dat is een beslissing die iedere ruiter voor zichzelf maakt. Jur, Gerco en ik hebben even wat met onze paarden gewerkt. Niet lang en niet intensief. Marc vond het beter om Tamino alleen voorafgaand aan het parcours zelf los te rijden.
Tussen negen en kwart voor tien hebben we het parcours verkend. Met al die mooie hindernissen en het publiek erbij ontstaat toch een heel ander beeld. Sommige paarden reageerden wel wat op het hindernismateriaal, maar ik weet dat Verdi juist altijd heel nuchter is. Dus daar hoefde ik me geen zorgen over te maken.
Natuurlijk brengen de Olympische Spelen spanning met zich mee. Dit is toch het moment waar je naartoe hebt gewerkt. Maar als ik eenmaal los ga rijden is het gevoel niet anders dan wanneer ik een landenwedstrijd in Rotterdam of Aken zou moeten rijden. Zo’n normale wedstrijdspanning kan ik op een goede manier verwerken.
Ik heb heel fijn gereden en Verdi gaf het gevoel dat ik van hem ken. We hoefden niets te forceren. Dit parcours was de goede opbouw voor wat ons morgen te wachten staat. Dan zal het een stuk zwaarder zijn, met bredere oxers en hogere steilsprongen.
Wat ons betreft mág het morgen ook een stuk zwaarder worden. Dat zou niet in ons nadeel zijn. We hebben vier paarden die er makkelijk over kunnen. En voor Verdi is het al helemaal goed dat er wat te springen staat. Dat doet ‘ie graag!
Op de eerste dag waren wij de besten. Nu moeten we dit zien vast te houden.
Klik hier voor alle blogs van team Van der Vleuten
Lees hier al het nieuws over Maikel van der Vleuten