Dat is ook logisch als je je bedenkt dat veertig procent van het lichaamsgewicht van een paard uit skeletspieren bestaat. Dit grote organensysteem is ondanks zijn omvang en kracht een kwetsbaar onderdeel van het paardenlichaam. Je moet dus oppassen dat je het paard niet overbelast. Hij heeft regelmatig een rust- en herstelfase nodig. Zorg daarom altijd voor een goede warming-up en cooling-down. Pak dit preventief aan, want wie merkt dat zijn paard stijf loopt is natuurlijk al te laat. Je paard met fluwelen handschoentjes aanpakken is ook weer overdreven. Wie dagelijks normaal rijdt, hoeft niet bang te zijn dat de spieren verzuurd raken. Paarden die hard en lang moeten galopperen, of bijvoorbeeld een intensieve draftraining volgen, lopen wel risico. Denk hierbij aan dravers, military- en endurancepaarden.
Proces
Verzuring treedt op na zware arbeid. Bij een in normaal tempo werkende spier worden afvalstoffen tijdig naar de lever afgevoerd. Wanneer een ongetrainde spier wordt overbelast, raken de spiervezels beschadigd. Er worden dan meer afvalstoffen geproduceerd dan het bloed kan afvoeren. De stoffen hopen zich op en prikkelen de zenuwuiteinden in de spieren. Door dit pijnlijke vermoeidheidsgevoel wordt de spier ongeschikt voor zijn werk. Rijd je in dit stadium gewoon door met je paard, dan vermindert de prikkelbaarheid en het vermogen tot samentrekken van de spier. Uiteindelijk komt er helemaal geen reactie meer op zenuwimpulsen en is de spier uitgeput en machteloos, met verzuring tot gevolg.
Verzuringsgrens
Het is lastig dat je verzuring nauwelijks met het oog kunt vaststellen. Je paard begint noch te zweten, noch anders te ademen. Er zijn paarden die minder presteren, anderen lopen gewoon door. Wanneer je paard roodkleurige urine plast, ben je door de verzuringsgrens heen gegaan. Je paard is daar de dupe van. Kapotte spiervezels herstellen namelijk niets of nauwelijks. Doordat ze vastliggen in de spieren kunnen ze ook niet door training herstellen. Er ontstaat een litteken bij ernstige beschadigingen; die plaatsen worden met bindweefsel ‘gerepareerd’. Helaas kan je paard hierdoor nooit meer zo soepel bewegen als voorheen.
Toch is er ook nog een enigszins goed nieuws. Het is wel mogelijk om een paard dat zijn spiervezels verloren heeft, weer op hetzelfde niveau te krijgen als voor de verzuring. De vezels nemen niet toe, maar de omvang van de resterende spier wel. Dit komt door een volumevergroting van de afzonderlijke spiervezels. Het herstellen van verzuring duurt minstens zes weken. Na die periode kun je weer voorzichtig gaan trainen.