Ik keek vroeger met mijn vader altijd al naar het springen. Zowel bij de pony’s als de paarden heb ik zelf ook best fanatiek gesprongen. Ik vind het superleuk. Het is toeval dat ik in de dressuur terecht gekomen ben. De oorzaak: Parzival. Ik had al geen controle zonder te springen, dus dat leek me niet verstandig. Parzival is eigenlijk het enige paard van stal waar ik nooit mee spring. Maar voor de afwisseling train in wel eens met balken of cavaletti. Echt springen is te risicovol.
In de zomer pak ik wat vaker een sprongetje mee dan in de winter. Puur omdat het dan makkelijker is om een sprongetje mee te pakken. Het is niet alleen om ze fris te houden, dat lukt ook wel met trainen op de galoppeerbaan of buitenrijden. Ik denk dat ze ervan leren. De paarden moeten opletten en worden er handig van. Ik heb veel namelingen van Jazz op stal. Maar geen daarvan komt uit een dressuurmoeder, allemaal uit een volbloed of springgefokte moeder en ze kunnen allemaal een sprongetje maken.
Toen het springen afgelopen was heb ik Parzival getraind. Vandaag stond er weer een wat zwaardere training op het programma. We hebben wat dingen uit de Spécial doorgenomen. In die proef lopen de lijnen anders dan in de Grand Prix en het is goed om dat even door te nemen zodat Parzival het zich ook weer herinnert. Morgen gaan we weer proefgericht aan de slag. Zoals altijd voor de wedstrijd. Maar er staat morgen meer op het programma: de springers naar een teammedaille schreeuwen!
Klik hier voor alle blogs van Team Adelinde
Lees hier al het nieuws over Adelinde Cornelissen