Noch kant noch wal
De juryleden hebben voldoende tijd en ruimte gehad om het paard-rij/technische deel in de GP en GPS te kunnen beoordelen. Tel die bij elkaar op, onthoud dat en ga dan eens echt kijken naar de Freestyle, waar choreografie, muziek en artisticiteit de boventoon voeren, en waar het allemaal om draait in dit onderdeel (of om zou moeten draaien). Helaas is er geen enkel eerlijk jurylid te vinden die zichzelf hier onvoldoende voor gekwalificeerd vindt. Zoals al jaren gebruikelijk is kregen we ook deze keer weer, in dit onderdeel, muziek te horen die kant noch wal raakt. Welke kant en welke wal het dan moet raken om goed te zijn kost me vier pagina’s meer, laat ik het erop houden dat onze producties dat in elk geval wel doen. En eerlijkheidshalve moet ik vermelden dat er dit keer meer producties waren die naar de juiste richting op weg waren.
Lawaai
Helaas bleek de winnende Kür het meest waardeloze, vulgaire, banale, ordinaire en nietszeggende stukje lawaai wat ik ooit eerder gehoord heb, te bevatten. Dit verschrikkelijk inadequate stukje plak- en knipwerk, waar elke ‘music professional’ of welwillende amateurmusicus zich ter plekke van onwel gaat voelen, rode plekken van in de nek krijgt, dan wel jeuk tussen de liezen of wel andere nare fysieke gevoelens van gaat ervaren; het mocht wel van de voltallige olympische dressuurjuryleden rekenen op de allerhoogste scores ooit. En tevreden dat ze daar over waren!
Als je de mooiste twaalf zinnen uit de beste honderd gedichten ooit geschreven selecteert en ze in willekeurige volgorde achter elkaar zet, krijg je niet het beste gedicht ooit. Maar als je tien mooie frases (melodieën) van zestien maten van de mooiste muziek ooit gecomponeerd achter elkaar zet, in willekeurige volgorde, zodat het vooral nergens verband heeft zodat er een waardeloze, storende en niet passende muzikale collage ontstaat en je laat er vervolgens een mooie combinatie van paard en ruiter wat figuurtjes bij doen, dan win je gewoon een olympische medaille, toch?
Verbazing
Al jaren verbaas ik mij over de voorspelbaarheid van het laatste onderdeel van een dressuurwedstrijd, de Kür op muziek dus. Voor een niet nader te noemen website schreef ik onderstaande gids: Freestyle for dummies; en zoals gebruikelijk was ik daar weer iets te laat mee. Hier dan alsnog, voor de ‘uitzending gemist’ kijkers onder ons!
Heb je je ooit afgevraagd waarom de beste combinaties altijd de hoogste muzikale en artistieke score krijgen?
Waarom de muziek niets te maken heeft met het Kür op muziek-programma?
Waarom het tempo van de muziek helemaal niet klopt met het tempo van het paard?
Waarom moderne popnummers (met één tempo) lijken te kloppen bij een Kür met verschillende tempo’s?
Waarom de muziek ritmisch niet klopt bij de gangen van het paard?
Waarom de juryleden de ramen van hun juryhokje dicht hebben?
Waarom de FEI de heldere ‘dressage factsheet’ van z’n website verwijderd heeft?
Waarom de juryleden het nooit over de muziek hebben, maar alleen over de technische prestatie van de paard en ruiter-combinatie?
Dit komt allemaal omdat het niet uitmaakt wat voor soort muziek er is gebruikt en we denken zelfs dat een ruiter die rijdt op een fictieve Kür zonder muziek een medaille kan winnen.
Best presterend
Waarom is dat zo? Omdat de best presterende combinatie (op de Olympische Spelen en alle andere belangrijke wedstrijden) altijd eindigt met de hoogste scores voor muziek en het artistieke gedeelte. Dit is nooit veranderd sinds 1996, toen de Kür op muziek werd geïntroduceerd op de Olympische Spelen in Atlanta. Zelfs op Wereldbekerfinales, Wereldruiterspelen, Europese kampioenschappen, Pan-American Games en Aziatische spelen is dit de Gouden Regel voor Juryleden: het beste paard heeft de beste muziek, dus verander een winnende formule nooit.
De tweede beste combinatie heeft, grappig genoeg, de tweede beste scores voor de muziek en het artistieke gedeelte, en ho-ho-ho, de derde beste combinatie heeft de derde beste cijfers voor muziek en het artistieke gedeelte. Etc, etc. Dus, waarom hebben we deze gids voor Kür op muziek voor Dummies dan nodig? Alleen om je te vertellen dat je je niet druk hoeft te maken over de juryleden en hun moeilijke taak om de Kür op muziek te beoordelen, omdat de Kür simpelweg een combinatie is van de Grand Prix en de Grand Prix Spécial – gereden in willekeurige volgorde, gekozen door de ruiter – alleen staat de muziek wat harder!
Veel plezier met het kijken naar de Kür op muziek!
FEI Dressage Factsheet
De Grand Prix Kür op muziek wordt uitgevoerd onder begeleiding van een muzikale score. Het grootste gedeelte van de cijfers, gebaseerd op de zuiverheid, het ritme en regelmaat, de impuls en de verzameling, zijn voor de technische prestatie. Deze afweging is om de klassieke principes van dressuur te behouden, waarbij alle bewegingen voortkomen uit de natuurlijke beweging van het paard. De harmonie tussen het optreden van het paard en het ritme van de muziek, de symmetrie en de logica van de choreografie en de speciale overgangen in de muziek moeten ook meegenomen worden. De muziek van een Kür is niet bedoeld als achtergrondmuziek: het synchroon uitvoeren in het ritme is het ultieme doel. Kür op muziek is het toppunt van dressuuruitvoering en als het werkt, is het resultaat magie. (verwijderd citaat van de FEI website)
Cees Slings, Slings Music Cast, Leersum
Deze opinie verscheen vrijdag 17 augustus 2012 in De Paardenkrant.
Helaas heeft de Heer Slings volkomen gelijk. De Kür op muziek heeft niets met muziek te maken en ook totaal niets met choreografie en al helemaal niet met een performance op niveau.
Het is inderdaad een door de ruiter gekozen volgorde van onderdelen uit de Grand Prix.
Achterover hangen op het püaard, trekken en schoppen wordt met de hoogste cijfers beloond.
Meestal wint op elk kampioenschap of concours degene die de Grand-Prix wint ook de Kür op muziek.
De juryleden en de ruiters en amazones hebben totaal geen kennis van performance, muziek en choreografie. Het zijn paardenmensen die alleen verstand hebben van dressuur en in een hele kleine wereld leven. Er zijn hele goede voorbeelden van hoe het wel moet maar daar verdiepen ze zich niet in of ze doen het af met circus. Ik ken veel circusrijders en showrijders die een fantastische performance afleveren. Enkele voorbeelden Luisa Valenca, Clemence Faivre, Jenny Laguilliere, etc. etc. Op mijn site op FB staan massa´s fotos van prachtige shows. Ik heb meer dan 700 vrienden op FB maar niet één jurylid of dressuur- ruiter of amazone. Wil de Kür op muziek interessant worden voor het publiek dan zal op de eerste plaats de kledingkeuze vrij worden gegeven. Daar begint de show mee. Vervolgens geen verplichte onderdelen voorschrijven en het rijden en de performance door daartoe gekwalificeerde mensen laten beoordelen. Dressuur door paardenmensen en de show en muziek door mensen uit de show- en muziekwereld. Nu is het noch servet noch tafellaken !! Het is een aanfluiting. Het is de Grand Prix met de meest verschrikkelijke muziek welke blijkbaar de ruiter of amazone mooi vindt. Het heeft totaal niets met een kür op muziek van doen maar alles met een hoop herrie om niets!!
Beste Theo,
Dank voor je reaktie; maar waarom het ‘helaas; in mijn mogelijke gelijk? Het woord ‘helaas’ geldt voor de FEI, en de betrokken jury leden en weet ik veel wie nog meer; die allemaal dus ‘helaas’ al jaren weten waar de schoen wringt en er vervolgens niets aan doen.
Niets ‘helaas’ dus voor mijn visie, want daarom gaat het niet echt.
Hartelijke groet,
Cees
Cees, je hebt helemaal gelijk. De toevoeging “helaas” is hier overbodig en misplaatst.
Jammer genoeg kan ik het niet corrigeren. Je hebt inderdaad helemaal gelijk!!
Al jaren bezoek ik veel concerten in alle soorten en stijlen muziek, daarbij zing ik in een band en een trio met viool-cello. Muziek is dan ook, naast paarden, mijn tweede grote liefde. Ooit nam ik een van mijn muziekvrienden mee naar de kür op muziek op het NK. Bij dressuurwedstrijden nam ik de muziek altijd op de koop toe, ik was het gewend, maar nu ik er met die muziekvriend zat, schaamde ik me voor wat er uit de boxen kwam: Abba te snel, Abba te langzaam en Abba te snel. Pijnlijk! Alsof iemand met zijn First Little Sony op zolder had zitten klooien. Ik schreef er een column over, die geplaatst is in de Paardenkrant. Voor enigszins ontwikkelde muziekoren was het niet om aan te horen. Ik ben het met Cees eens dat er inmiddels meer ruiters zijn die betere muziek hebben voor hun kür, maar nog steeds zijn er küren die pijn doen aan je oren. Op zich is dat geen punt, dat is immers de keuze van de ruiter, en die moet dan een lage score krijgen. Echter, de juryleden zijn blijkbaar niet in staat om het te beoordelen. Dat kan ook niet: het kost 10.000 uur om ergens goed in te worden, zo blijkt uit wetenschappelijk onderzoek. Een gemiddelde jury, die vooral bezig is met paardensport, heeft niet die uren in de muziek doorgebracht. Hij weet alles van dressuur en van beoordelen, maar niet van muziek. Een driedaagse cursus van de FEI gaat hierin niet de doorbraak brengen. Misschien is het tijd voor een gespecialiseerde muziekjury?
De Kür op muziek gaat ook niet alleen maar over de muziek, maar of de proef goed gereden wordt in combinatie met de muziek. past de muziek op de bewegingen van het paard. Of je dan wel of niet de muziek mooi of lelijk vind is een questie van smaak. Ik denk dat je als musicus in veel gevallen je oren probeerd dicht te knijpen, maar dat doet niet af, dat iemand op slechte muziek toch een goede Kür neer kan zetten. Over de punten, die in dit geval gegeven zijn kan men twisten, misschien wel iets te hoog, zeker met die grote fout op het einde van de kür, maar Adelinde rijdt de hele kür vrijwel alleen op de stang terwijl de winnares vrijwel de hele kür op de trens rijdt, wat veel meer ontspanning geeft. Dus op elk onderdeel scoort ze iets hoger. De fout had echter wel wat zwaarder afgestraft mogen worden denk ik.
Geknipte en geplakte muziek, die ook nog eens versneld en vertraagd wordt dus niet meer klopt, maakt nooit een goede kür op muziek. Hoe goed de ruiter ook rijdt. Dan wordt het hooguit een proef-met-muziek-aan.
Mijn beste vriendin is een technisch perfecte zangeres. Nooit mist ze maar één toontje. Toen ze mij een jaar geleden vroeg om eens een optreden van haar bij te wonen, heb ik dat met plezier gedaan. Haar band was super, de installatie was zeer goed en haar stem was meer dan perfect. Na haar trad een meisje op met een technisch veel minder begaafde stem, de muzikale begeleiding kwam van een karaoke CD die nog door Mozes was meegenomen tijdens zijn tocht door de Dode Zee. Deze zangeres legde echter zoveel beleving en passie in haar optreden dat het voor kippenvel zorgde bij het publiek en mijzelf. Reeds 20 jaar maak ik de muziek voor Carl en zijn leerlingen. Vanaf de Europese Kampioenschappen in Rotterdam zijn wij bezig geweest om voor de Olympische spelen iets spectaculairs neer te zetten. Echter… het BOC wenste twee voor twaalf een “complete British production”. Dus Britse “Patriotic” muziek van Britse composers en gemaakt (of zoals Cees terecht stelt aan elkaar geknoopt ) door een Britse muziekmaker. Kortom we moeten altijd wel in ogenschouw nemen hoe het e.e.a. tot stand is gekomen. De vraag is echter of de juryleden hier ook rekening mee mogen houden in hun beoordeling Quote None. Wel is het zo dat niet alleen de juryleden maar zeer zeker ook een groot deel van het publiek perfectie niet altijd herkennen. Sterker nog dat perfectie vaak als saai beschouwd wordt. Als fan van Barcelona denk ik ook wel eens “doe nu eens wat fout” en laat zien dat jullie ook maar mensen zijn. Natuurlijk is Cees gefrustreerd dat zijn peperdure muzikale producties lager worden gewaardeerd dan de “penny-opera’s”, maar deze dingen gebeuren nu éénmaal en dat zal nog wel even (altijd) zo blijven. Ik zie veel meer directe aanwijzingen dat het de verkeerde kant op gaat in de score voor “Choreography and use of the arena”. Dit zou elke keer hetzelfde cijfer moeten zijn. Maar NEE.
Theo
@Theo van Bruggen:
Bedankt voor de uitleg hoe de kür van Charlotte tot stand is gekomen.
Een “kippenvelgevoel” is voor mij veel belangrijker dan een perfecte kür, die wat zaai kan zijn. Of die niet harmonieus overkomt omdat het paard niet lijkt op een “happy athlete”…