Horses 
De Paardenkrant 
Bit 
Dressuur 
Horsetelex 
Adelinde Training Center 
We moeten blij zijn dat we een medaille hebben. Er moest echt voor gestreden worden. Engeland ging als favoriet van start en eigenlijk verbaas ik me erover dat ze niet eerder zo aan de deur klopten. Het is een fantastisch paardenland. Ik ging vroeger al naar Engeland om er m’n rijbroeken te kopen, gewoon omdat ze veel meer know-how hadden en verder waren in bepaalde ontwikkelingen.
Je merkt dat de Britten geïnteresseerd zijn geraakt in de dressuur en het is te hopen dat dat ook zo blijft. Want ze mogen niet vergeten dat dit succes van de stal van Carl Hester en Laura Bechtolsheimer afhangt. Het gaat maar om een paar paarden en het beeld ziet er heel anders uit als de paarden verkocht worden. Het is mogelijk dat er wat gaat veranderen na de Spelen. Carl Hester zit in hetzelfde schuitje als wij: hij is een hard werkende professional die ook wel eens moet verkopen om de stal draaiende te houden. Toch lijkt er in Engeland wel genoeg geld te zijn om paarden te kopen en te behouden.
Het was een bijzonder spannende wedstrijd. Mede dankzij het systeem dat het gemiddelde cijfer per onderdeel laat zien. Met het blote oog zijn de verschillen tussen sommige ruiters haast niet te zien en dan is het interessant om te zien wat de waardering van de jury is. Over het jureren heb ik alleen maar een goed gevoel. Daar waar fouten gemaakt werden, bij wie dan ook, ging meteen de score naar beneden. Valegro en Parzival ontliepen elkaar nauwelijks. Het zijn twee totaal verschillende paarden, maar ze zijn allebei heel goed in de piaffe en passage en de overgangen daarin. Valegro is ook best sterk in de hand, maar dat valt minder op dan bij Parzival omdat het lichaam wat minder lengte heeft.
Het is bijzonder dat Salinero hier nog zo goed presteerde, maar ook Undercover deed het fantastisch. Voor zo’n paard komen de Spelen snel genoeg, maar zo gaat dat nu eenmaal in onze sport. Met andere sporten kun je wel meer dan tien jaar vooruit plannen, maar de top van een paard duurt zelden langer dan vier jaar en daarin valt één Olympische Spelen. Salinero is echt een uitzondering op de regel.”
Tineke Bartels, voormalig Olympisch dressuuramazone, moeder van Grand Prix-amazone Imke Schellekens-Bartels en bestuurslid van NOC*NSF
Deze column verscheen vrijdag 10 augustus 2012 in De Paardenkrant
Een vraag;
In hoeverre wordt de artisticiteit tijdens een kür op muziek beoordeeld door juryleden die tevens een artistieke achtergrond bezitten?
Ik vond de muziekkeuze bij enkele deelnemers werkelijk tenenkrommend slecht. Door het inzetten van aanzwellende koren of pompeuze trompet – en/of klokkenspel – geluiden, wekt men de suggestie dat er een arsenaal aan paarden en ruiters binnen komt rijden, terwijl het publiek slechts een enkele combinatie aanschouwt. Werkelijk wanstaltig en buiten proportioneel! Of bijvoorbeeld; muziek geïnspireerd op ‘The Lion King’, een ware exotische sfeer wordt ermee gecreëerd, dat niet past bij het beeld, de situatie en het doel. Volkomen uit de lucht gegrepen en er argeloos (hoewel ritmisch zeer kundig) bovenop geplakt.
Daarentegen; de compositie van Wibi Soerjadi voor Salinero en Anky getuigd wat mij betreft niet alleen van goede smaak, maar ook van een artistiek verantwoord muzikaal gegeven.
Evenals de muziek van Adelinde en Parzival, die zat ook evenwichtig en samenhangend in elkaar.
Lijkt mij …, werk aan de winkel om een artistiek verantwoorde jurering voor elkaar te krijgen.
Juryleden mogen in hun cijfers alleen maar rekening houden met het feit of de muziek exact synchrone is met de gangen van het paard. Dat gezegd hebbende, juist daar ging het vaak mis. Charlotte excuseerde zich na haar rit bij de muziekmaker dat ze niet altijd synchrone met de muziek was. Toch werden hiervoor tienen gegeven. Ook was de moeilijksheidsgraad van haar kür zeer laag en zeker veel lager dan de moeilijkheidsgraad van de kür van Adelinde en Parzival en sommige andere combinaties. Het verdient ernstig aanbeveling om de juryleden hieromtrent terug te sturen naar de schoolbanken.