Ludger Beerbaum heeft toen eerst Eric van der Vleuten maar eens gebeld. Eric is een super kerel, een fijn mens en een fijne ruiter. We wilden weten of alles oké was verlopen. Het gaat immers ook wel eens anders als de samenwerking tussen een eigenaar en een ruiter wordt beëindigd. Maar alles was oké. Niet elk paard past even goed bij elke ruiter. Het komt vaker voor dat een paard bij de één beter tot zijn recht komt dan bij de ander.
In het begin sprong Spartacus bij mij heel gewoon. Maar dat was vorig jaar, midden in het dekseizoen, en Spartacus was druk met het bevruchten van merries. Ik heb hem eerst naar twee of drie landelijke concoursen meegenomen en wat M en S gesprongen. Op het laatste buitenconcours in Paderborn sprong Spartacus plotseling geweldig over een 1,45 m-parcours. Sindsdien is het een heel constant wedstrijdpaard.
Direct in het begin van het indoorseizoen verraste Spartacus mij. Hij sprong al geweldig, maar heel snel na het begin van onze partnerschap kon ik met hem al de Grote Prijs van Oslo winnen. Dat was natuurlijk fantastisch. Ik ben ongelooflijk blij dat ik zo’n paard mag rijden en het is ook heel leuk om met hem te werken. Het is een goed opgevoed, goed opgeleid paard. Een hengst, dus daar moet je altijd rekening mee houden, maar echt een bijzonder aangenaam paard.
Spartacus is een fors paard, hij lijkt denk ik meer op zijn moederlijn met daarin het bloed van Grannus, dan op zijn vader Stakkato. Toch is hij voor zijn grootte heel fijn te rijden. Hij heeft een heel grote galop. Soms is dat een voordeel, maar met de toegestane tijd van tegenwoordig kan het ook lastig zijn. Je kunt in bepaalde lijntjes nu eenmaal niet altijd naar voren, maar steeds tegenhouden betekent dat je met de toegestane tijd in de knoop kan komen.
Springen kan Spartacus als de beste. Hij geeft de ruiter een geweldig, maar ook een heel veilig gevoel. Hij heeft namelijk ontzettend veel overzicht. Als je met Spartacus naar welke hindernis dan ook rijdt, heb je nooit het gevoel: wat gaat er nu gebeuren. Hij kijkt, denkt en werkt mee als een echte profi. Hij weet gewoon wat ‘ie moet doen. Daarbij is Spartacus zeer, zeer voorzichtig. Dat is fijn, als je zelf als ruiter niet zo op de balken hoeft te letten. Een goed paard doet dat voor zijn ruiter.
Hoewel we nog relatief kort samen zijn, ziet het er nu al naar uit dat Spartacus mijn eerste paard gaat worden. Natuurlijk heb ik Cash nog, die wordt dit jaar zeventien en zal nog wel wat wedstrijden lopen. Het afscheid is nog niet gepland, maar dit wordt wel zijn laatste jaar. Die heeft zijn pensioen straks meer dan verdiend! Verder heb ik nog Cornet’s Cristallo. Na het afscheid van Cornet Obolensky is er veel veranderd, maar met Spartacus erbij ben ik beter bereden dan veel van mijn collega’s.
Eigenlijk ken ik Spartacus nog niet helemaal. We hebben nog geen wedstrijden op grote concoursterreinen gereden. Daar verheug ik me nu al op. Ik denk dat hij daar met zijn manier van galopperen en springen nóg beter tot zijn recht zal komen. Voor dit moment is het vizier gericht op de wereldbekerfinale in Gotenburg. Daar wil ik graag met Spartacus heen!
Marco Kutscher, springruiter
Deze opinie verscheen woensdag 9 januari 2013 in De Paardenkrant.