Volgens ‘Paard in Nood Spanje’ zijn tientallen paarden in Spanje slachtoffer van de crisis. De dieren sterven voornamelijk door de honger. De Spaanse eigenaren hebben geen geld meer voor voer, medicijnen of andere benodigdheden. De Nederlandse stichting koopt verwaarloosde paarden op en verzorgt ze.
Het SBS 6 programma ‘Hart van Nederland’ nam gisteren een kijkje op stal Zelden Rust waar de inzamelingsactie een groot succes was. Bekijk hier de uitzending.
Bron: Horses/ SBS 6/ Stichting Paard in Nood Spanje
Ik vraag me werkelijk af: zou er in Spanje nu echt geen sprietje gras meer groeien??
Dat in economisch zwakke tijden het onderhoud van grote huisdieren als paarden sommigen
te duur is kan ik begrijpen. Maar een paard kan zonder kosten eten van braakliggende stukken land.
Een kwestie van bewateren en er groeit na een tijdje vanzelf een keur aan grassen en (on)kruiden op.
Overigens, als het onderhoud de Spaanse paardenbezitter echt te duur wordt is er altijd nog de mogelijkheid van slachten. Dat kunnen ze best daar, in dat bij ons zo populaire, maar tegelijk zo barbaarse vakantieland. Barbaars is de nationale volkssport ‘stierkwellen’ namelijk absoluut.
Barbaars is ook de manier waarop de Spanjaard van jongs af aan met dieren omgaat. Ik doel hiermee op de behandeling van honden, zowel de eigen dieren als de zwerfdieren. Er wordt geschopt en geslagen, niet incidenteel maar stelselmatig; zelfs de jongste kinderen op straat zie je schoppen naar zwerfhonden. Let maar eens op hoe zwerfhonden met een boog om Spanjaarden heen lopen maar geen angst tonen voor toeristen. Dit zag ik jaren geleden al en besloot geen voet meer in Spanje te zetten totdat er qua mentaliteit veel veranderd zou zijn in dat land. Met de invoering van de euro en het lidmaatschap van de EU hoopte ik op verbetering, al was het maar vanwege Europese regelgeving. Helaas, regelgeving verandert de mentaliteit niet, ik had dat kunnen bedenken.
Het artikel over de verhongerende paarden lezend bedenk ik dat het misschien tijd wordt dat een dergelijk land ‘omvalt’ en geef ik de partij die stelt dat er geen cent meer gaat naar landen die in de financiele problemen zijn gekomen mijn zegen. Niet dat dat de paarden daar zal helpen, maar het maakt de veroorzakers van alle diergerelateerde ellende in dat land niet rijker, wèl hongeriger.
Boontje komt om z’n loontje wil ik maar zeggen..
Het is goed om dieren te helpen, maar waarom helemaal naar Spanje? Weten mensen niet dat er in Nederland ook voldoende paarden staan die hulp kunnen gebruiken?
Die vraag van Lisette krijg ik ook wel eens over mijn geadopteerde Spaanse honden. De omstandigheden van de dieren in Spanje zijn niet te vergelijken met de omstandigheden hier. De dieren daar worden gewoon keihard aan hun lot overgelaten zonder water en voer om te creperen.
Door de crisis is er helemaal geen geld meer voor de dieren en is de situatie verergerd.
Ook de mentaliteit van veel Spanjaarden ten opzichte van dieren is totaal anders dan hier. Het zijn gebruiksvoorwerpen, geen maatjes of halve familieleden zoals veel dieren in Nederland.
Peter Koekebakker van hondenopvang La Linea vangt ook wel eens een paard of een ezel op en beschrijft hoe hij de dieren aantreft. Heel schrijnend.
Dus ga er maar vanuit dat waar hier in Nederland nog een buurman of instantie zich om de dieren bekommerd er in Spanje helemaal niets voor de dieren gedaan wordt.
Ik woon in Zuid Spanje en ik kan je verzekeren dat er op een braakliggend stuk terrein geen sprietje gras groeit in de zomermaanden. Sterker nog er lopen tientallen paarden in zwaar verwaarloosde toestand rond, los, maar ook vastgebonden aan een lang touw aan een boom. Met bijna geen schaduw, één keer per dag water en geen extra voer. Gelukkig zijn er stichtingen, ook Spaanse, die zich inzetten om dit leed aan te pakken. Mentaliteit verschil is er zeker, dat krijg je er niet zomaar uit, maar er is echt wel verbetering waarneembaar, alleen de dorpen lopen achter.
En wat betreft het stierenvechten, helemaal mee eens, barbaars, maar deze stieren hebben de eerste jaren van hun leven heerlijk buiten gelopen en staan niet in stands te wachten tot ze vet genoeg zijn om naar het slachthuis vervoerd te worden, zonder ooit een straaltje zonneschijn gezien te hebben.
Letwel, ik ben absoluut geen voorstander van het stierenvechten, maar vind wel dat we ook heel goed moeten kijken wat er in onze eigen achtertuin gebeurd
Ik kan de stelling nr. 4 van Mariette alleen maar volledig onderschrijven en ik ben erg blij dat er écht iets aan gedaan wordt!
Wees voorzichtig met oordelen H.D.de Vries met stelling nr. 1. De situaties in de beide landen zijn totaal niet te vergelijken.
Wel jammer dat zo’n grote organisatie als Brooks Hospital niet in Spanje of Portugal te vinden is.
Deze laatste reaktie is niet geheel juist in mijn ogen, want er is inderdaad geen graspriet meer te bekennen de hele zomerlang en ik woon in het zuiden van Frankrijk en heb zelf 2 paarden op 3ha lopen. Natuurlijk is de crisis er mede oorzaak van dat dieren eerder aan hun lot worden overgelaten maar er is ook zoiets als mentaliteit die moet veranderen in Spanje en in vele landen. Het dier moet gezien worden als een levend wezen met gevoel en die dezelfde behoeften heeft als de mens als het om voeding en sociale omstandigheden gaat en dat is nog een lange weg te gaan.
Moeten wij nu dus niets doen omdat er toch nooit iets zal veranderen? Nee, dat is de weg van de minste weerstand en heeft nog nooit iets veranderd aan de wereld, dus schouders eronder en doe wat u kunt om deze dieren te helpen, net zoals wij humanitaire hulp bieden is dit een kwestie van beschaafdheid.
Mogen wij een beroep doen op uw welwillendheid?
Ik zal in elk geval een donatie doen en zelfs persoonlijke hulp aanbieden.
ik bedoelde te reageren op de eerste reaktie, sorry!
Geachte lezers
Ik vervoer zins 12 jaar bijna wekelijks paarden vanuit spanje. Wij zijn een transportbedrijf voor het vervoer van Sportpaarden in Duitsland. En zijn op spanje gespecialiseerd. Ik ben iets verbaasd over deze actie. Want dit heeft niets met de crisis te maken. Dit zagen wij al jaren voor de crisis. Ook word er door veel spanjaarden met behulp van noord europese handelaren,zogenoemde paardevrienden/dierenbeschermers misbruik van gemaakt.Omdat zij weten dat dit soort paarden vaak makelijker te verkopen zijn. Dan paarden die in een goede conditie zijn. Wat mij ook verbaasd is, dat er over tientallen paarden gesproken word. Het zijn er honderden die ik personlijk per jaar zie.Dus er wacht, en dat zeg ik met alle respect,nog een grote klus. Ik will de organisatie er wel voor waarschuwen om echt op te passen niet door bovengenoemde paardenvrienden/dierenbeschermers wat gewoon handelaren zijn, er in geluist te worden. Want dat komt de dieren die echt hulp nodig hebben. Niet ten goede.
Ik hoop ook dat de mensen die deze dieren redden. Er ook eens over nadenken als er erg ten nadele over transportbedrijven zoals wij het ondermeer ook zijn, praten en schrijven.Hoe zij zelf dit soort paarden vervoeren. Want wat wij nett zo vaak onderweg tegenkomen van spanje naar nederland en duitsland. Zijn paardenvrienden/dierenbeschermers die dit soort paarden vanuit spanje op eigen houtje vervoeren, en er geen bal verstand van hebben waar ze aan begonnen zijn. En daar mee het paard, ook al is het maar voor enkele dagen, nett zo veel leed aan doen. Als zij al bij hun vorige eigenaar hadden. Want het transport van paarden is niet iets wat je over z´n lange afstand zo maar even doet. Het duurt lang voor men dit oder de knie heeft.
Om misverstanden te voorkomen. Er zijn heel veel mensen in spanje uit heel europa die er erg goed werk doen. Dus niet iedere handelaar is een oplichter. En niet iedere dierenbeschermer in spanje is op geld uit. Je moet er alleen erg opleten.
En waar iedereen is mee moet stoppen. Is wat ik hier ook weer in enkele texten lees. Dat het allemaal zo slecht is in zuid europa. Dit soort nare dingen komen in o.a. nederland, duitsland en de rest van europa en de wereld nett zo veel voor! Dus als het geld niet naar spanje gaat. Maar in nederland paarden bij de juiste personen weggehaald zouden worden. Komt het geld nett zo goed aan als elders in europa.
Misschien zijn dit harde woorden van mij. Maar ze zijn aangebracht.
Ik wens iedereen van stichting “Paard in Nood Spanje” heel veel succes bij het inzamelen.En hoop, dat het haar doel bereikt zoveel mogelijk paarden die werkelijk in nood zijn te redden.
Er wordt hier meerdere keren gesteld dat er geen gras groeit in de zomermaanden in Spanje of Zuid-Frankrijk. Laat me u vertellen dat er wereldwijd bedrijven zijn die graszaad produceren en verkopen, óók in Spanje en Frankrijk. Het is dus een kwestie van willen, niet van kúnnen!!
In het midden-oosten is het klimaat nog net iets droger en warmer dan in Spanje. We spreken daar van woestijn. En in die woestijn ligt de staat Israël, omringd door meerdere arabisch/palestijns georiënteerde landen. Als je daar nog nooit geweest bent kun je je het niet voorstellen: daar waar in die omringende landen het land uit droge zandvlakten bestaat is de grond in Israël op de meeste plaatsen groen en vruchtbaar. Niet omdat de grond daar beter is maar omdat de bewoners er vanaf het ontstaan in 1948 de moeite namen om het land te bevloeien en te bewerken. Hoezo niet kunnen? Niet willen, te lui zijn, ongeïnteresseerd zijn, dát is wat er in in de landen rondom Israël aan de hand is. Hetzelfde zou je over de gesteldheid van het land in Spanje, resp. Zuid-Frankrijk kunnen zeggen.
Als men zou willen is er begroeiing op de Spaanse akkers. Als men zou willen is er een stukje schaduw op elk Spaans stuk land waar dieren worden gehouden. Hoe moeilijk kan het tenslotte zijn om 4 palen de grond in te heien en er een stuk zeil boven te spannen?
Dus helpen heeft in de huidige vorm niet zo veel zin. Als je geld inzamelt om de verwaarloosde dieren te kopen, op te knappen en te herplaatsen verander je de situatie niet. Help de arme dieren middels slacht uit hun lijden en besteed het ingezamelde geld aan irrigatiesystemen, graszaad en educatie aan de mensen. Dan pas doe je iets structureels voor de komende generaties mensen en dieren.
Geachte heer de Vries
Met alle respect, maar vind u niet dat u het allemaal wel erg negativ ziet? De groene plantages waar u over praat die men in Israel en andere warme landen tegen komt. Door wat voor mensen word dit allemaal betaald? Door mensen die erg rijk zijn! Maar aangezien de meeste in dat soort landen dat niet zijn. Zal u ook opgevallen moeten zijn,dat ook daar grotendeels braakland is. Zeker is de instelling tegenover dier en werk in zuid europa anders. Maar lui zijn die mensen er zeker niet. In iedergeval niet luier als mensen in nederland of elders. Eerlijk gezegd heb ik ook een beetje het gevoel. Dat u van al die landen die u bereist hebt. Niet zo heel veel gezien hebt. Behalve alles langs de route van het vliegveld naar het hotel en terug. Want ik vind het allemaal maar heel erg kort door de bocht wat u hier schrijft. Want als ik u berichten zo lees. Bent u er meer op uit. Om alles af te krakken en in een slecht daglicht te zetten wat Frankrijk en Spanje betrefft. Het zou veel beter zijn. Dat zich iedereen is af zou vragen waarom dit soort problemen er zijn. En hoe ze op te lossen vallen. En vooral dat men niet moet gaan beginnen. Om vanuit nederland of waar ook ter wereld. Alle normen en waarden van andere landen slecht te praten, of te veranderen! Dat gebeurd in de geloofswereld al genoeg. En daar komen alleen maar oorlogen van.
Met vriendelijke groeten,
Freddy van Hamond
Lieve mensen allemaal, bedankt voor alle lieve reactie’s, wij van Stichting Paard in Nood Spanje komen hier verschrikkelijke taferelen tegen paarden die hier letterlijk dood gaan van de honger.
De Spanjaarden adoreren paarden, door de crisis is er simpelweg geen geld meer om deze prachtige dieren te verzorgen.
Hele families die werkeloos raken en totaal geen geld meer hebben om eten te kopen.
Gras groeit hier niet, water is ook een kostbare zaak om gras te laten groeien.
Wij zijn een jonge stichting en kunnen niet toekijken hoe deze edele dieren dood gaan van de honger.
De paarden worden bij ons opgevangen en met heel veel liefde, veearts begeleiding verzorgt.
In een jaar hebben wij al 26 paarden gered van de hongerdood.
Wij doen dat met liefde, voor de paarden.
Deze paarden zijn zo dankbaar!
Nogmaals, nu voor de laatste maal, mijn reactie: als de spanjaarden zulke liefhebbers zoudenn zijn zouden ze hun paarden niet laten verkommeren maar laten slachten. Het mes snijdt daarbij aan twee kanten; de dieren hoeven niet te lijden en de eigenaars kijgen (geld om) te eten.
20 jaar geleden reisde ik met een goedkope busreis naar Malgrat de Mar waar ons gezin een zwerfhond
tegenkwam die aansluiting zocht en bij ons vond. Na 10 dagen onvoorwaardelijke liefde moesten we terug en met geen mogelijkheid kregen we de hond op zo’n korte termijn mee naar huis. Niet met de bus, niet met het vliegtuig, niet met privéautomobilisten. We hebben de meest onsympathieke, maar voor de hond meest humane oplossing gevonden, die er voor zorgde dat de hond in kwestie niet opnieuw aan zijn lot zou worden overgelaten. We zijn naar een dierenarts in Barcelona gegaan en hebben de hond laten euthanaseren, waar we van de dierenarts overigens veel begrip voor kregen.
Ik vind het geweldig dat Stichting Paard in Nood zich inzet voor de dieren. Maar laat ze zich realiseren dat het geld van de donaties dat daarmee gemoeid is ook besteed kan worden aan humanitaire hulp, in de vorm van opleiding landbouwtechnieken en verbetering van normbesef.
Dat levert op den duur waarschijnlijk minder lijden voor de dieren en beter perspectieven voor de mensen op. En ja, daar hebben de huidige verwaarlozingsslachtoffers misschien minder aan, maar ik denk nu even in (toekomstige) aantallen.